Wybór metody leczenia należy dostosować do stopnia zaawansowania choroby.

Żadne ze stadium nie powinno zostać zlekceważone!

W przypadku podejrzenia choroby, zaleca się niezwłoczną konsultację z lekarzem.

Wybór metody leczenia również powinien zostać ustalony z lekarzem.

 

Do zachowawczych metod leczenia należą:

 

zmiana trybu życia

dieta

przestrzeganie zasad higieny osobistej

leczenie farmakologiczne: czopki, tabletki i maści

Stosowany preparat powinien zawierać substancję łagodzącą ból. Dzięki obecności substancji o działaniu znieczulającym jakość życia pacjentów ulega poprawie. Dobór preparatu i jego odpowiedniej postaci jest bardzo ważny w przypadku choroby hemoroidalnej.

 

 

Należy pamiętać o kilku ważnych aspektach:

 

Tabletki - po wchłonięciu z przewodu pokarmowego do krwi substancje czynne zawarte w preparatach doustnych mogą wywierać działanie na cały organizm. Przyjmowanie tabletek może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem interakcji. W przypadku wielu pacjentów wiąże się z dołączeniem do innych codziennie stosowanych leków dodatkowego preparatu.

 

Maści, czopki - działają przede wszystkim miejscowo, selektywnie na miejsce zmienione chorobowo. Taka droga podania leków jest polecana zwłaszcza tym pacjentom, którzy stosują wiele leków doustnych.

 

Czopki - cechuje dodatkowa zaleta w porównaniu do maści – ilość substancji czynnej zastosowanej przez pacjenta korzystającego z czopków zawsze będzie precyzyjnie odmierzona. To zwiększa bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.

Dostępny jest szereg zabiegowych metod leczenia żylaków, które nie wymagają dłuższego pobytu w szpitalu, czy nawet znieczulenia ogólnego.

 

  • Metoda Barrona: na guzki nakładane są gumowe opaski, które odcinają dopływ krwi i powodują martwicę. w ciągu 10 dni po nałożeniu pierścienia guzki odpadają.
  • Skleroterapia: to metoda odpowiednia dla niewielkich hemoroidów. Polega na wstrzyknięciu specjalnego preparatu w śluzówkę wokół guzka. Tworzy się wtedy zakrzep, który powoduje martwicę i odpadnięcie guzka.
  • Laseroterapia: polega na naświetlaniu guzków. Wysoka temperatura powoduje skurczenie się naczyń i ich zniszczenie. Metoda ta wymaga znieczulenia przewodowego lub ogólnego.
  • W praktyce klinicznej stosuje się również: koagulację podczerwienią, terapię prądem oraz krioterapię.
  • Mniej niż 10% pacjentów z chorobą hemoroidalną wymaga leczenia instrumentalnego, a jeszcze mniejszy odsetek klasycznego leczenia chirurgicznego(Hemoroidektomii, Hemoroidopeksji czy operacji Morinagi).

 

Każda z obecnie stosowanych metod instrumentalnych ma swoje przeciwwskazania, różnią się one także skutecznością, dlatego tak ważna jest konsultacja z lekarzem w celu doboru odpowiedniego leczenia.

 

Najczęstszymi powikłaniami są ból, krwawienie, zaparcia, brak wypróżnień. Zdarzają się również powikłania infekcyjne. Istnieje także ryzyko następstw, które ujawniają się nawet po kilku latach – może wystąpić nietrzymanie stolca, zwężanie odbytu lub jego przetoka.

 

 

Nieleczone dolegliwości mogą znacząco wpływać na jakość życia chorego.

 

Niepokojące objawy mogą być też wynikiem wystąpienia innych chorób – zapalnych chorób jelit, szczeliny odbytu, zapalenia odbytu, a nawet nowotworów. Dlatego tak ważne są konsultacja lekarska, diagnostyka i rozpoczęcie leczenia.

Jeśli zauważyłeś u siebie któryś z objawów choroby hemoroidalnej, bezzwłocznie zgłoś się do lekarza pierwszego kontaktu. Otrzymasz skierowanie do proktologa, czyli chirurga zajmującego się schorzeniami odbytu i odbytnicy.

 

Pierwszym krokiem do diagnozy jest wywiad lekarski – szczegółowa rozmowa lekarza z pacjentem.

Kolejnym analiza objawów i badanie.

Należy dokładnie omówić z lekarzem sposób przygotowania do badania.

 

Zgodnie z jego zaleceniami należy oczyścić jelita za pomocą środka do płukania jelit lub przeczyszczającego. Warto też opróżnić pęcherz. Rozebrany od pasa w dół pacjent kładzie się na kozetce do badań.

 

Wyróżnia się 3 pozycje:

  • lewą boczną (pozycja ta nie powoduje dyskomfortu)
  • łokciowo-kolanową (u większości powoduje dyskomfort)
  • ginekologiczną

 

Lekarz dokonuje badania palcem. Pacjent powinien być jak najbardziej rozluźniony, gdyż przy napięciu mięśni lekarz może mieć problem z zaobserwowaniem zmian w kanale i okolicach odbytu.

 

Inną (stosowaną oprócz badania palcem) metodą jest anoskopia. Wykonuje się ją na stojąco, w pochyleniu lub w pozycji łokciowo-kolanowej. Do znieczulonego żelem odbytu zostaje wprowadzony wziernik. Pozwala to lekarzowi dokonać oceny stanu kanału odbytu i końcowego odcinka odbytnicy.

A. Obcowska, M. Kołodziejczak, Choroba hemoroidalna – współczesne poglądy na temat etiopatogenezy oraz metod leczenia. Przegląd piśmiennictwa, Nowa Med 2016; 23(2): 61-76A. Paculanka, Anoskopia: badanie proktologiczne kanału odbytu, https://www.poradnikzdrowie.pl/sprawdz-sie/badania/anoskopia-badanie-proktologiczne-kanalu-odbytu-aa-55tK-1j9b-v7dz.html; (dostęp z dnia: 01.02.2020)K. Wroński, Leczenie żylaków wewnętrznych odbytu metodą Barrona – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa, „Nowa Medycyna” 4/2011, s. 53-56M. Romaniszyn, Badanie kliniczne w proktologii, https://www.mp.pl/pacjent/badania_zabiegi/165393,badanie-kliniczne-w-proktologii; (dostęp z dnia: 01.02.2020)